2022
Ik geloof dat de enige zin die er in het leven is, de zin is die je er zelf in legt. We zijn niet op aarde voor bestemming x of y, er is niet een gegeven hoger doel. Met een dode god is het aan ons stervelingen om zingeving te creëren.
Ik denk vaak aan de aan Maharaj toegeschreven zin: wijsheid leert dat ik niets ben, liefde dat ik alles ben, tussen die twee stroomt mijn leven. Het besef van niets zijn helpt me om de futiliteit te laten zien als ik me ergens over druk maak: wat maakt het allemaal uit op een kosmische schaal en de toeval van het bestaan? Tegelijkertijd kunnen momenten van verbondenheid met alles me laten voelen dat ik niet alleen sta, dat er eigenlijk niet zoiets is als alleen.
Ik geloof ook dat een zinvol leven een leven vanuit waarden is. Zo vind ik verbondenheid (mijzelf, de ander, de wereld), duurzaamheid en mededogen belangrijk. Maar zingeving gaat niet over weten of geloven. Je ervaart en creëert zingeving. Ik heb momenten waarop ik zingeving ervaar door verbondenheid te voelen met de natuur, kan ik een activiteit als zinvol ervaren die ervoor zorgt dat we de wereld een beetje beter achter laten en als het me lukt om vanuit mededogen mezelf en de ander tegemoet te komen kan ik vervulling ervaren.
Ik merk dat voordat ik ziek werd hier eigenlijk allemaal wat minder bij stilstond. Het leven zat vol met (sommige zinvolle) activiteiten en energie om deze te doen. Nu ik langer ziek ben, een rouwproces doorga, een afscheid van dat oude leven, dienen er zich grote lege plekken aan in mijn dag met evenzo grote vragen. Wat betekent het om zinvol te leven met 3 uur per dag goede energie? Hoe besteed ik deze tijd zinvol? En wat doe ik godsnaam met die andere 13 uur?
Het is een heroriëntatie over hoe ik een zinvol, vervullend leven kan leven. Nog steeds levend vanuit mijn waarden, nog steeds stomend tussen niets en alles, nog steeds zelf verantwoordelijk voor mijn zingeving, nu alleen met beperkingen. Voorheen nam ik me van alles voor om te doen op een dag en dit ging ook meestal. Deze productiviteit gaf me een gevoel van vervulling, al ging het ook gepaard met stress gezien mijn neiging altijd iets teveel te willen. Ik leer nu opnieuw zin te geven. Minder vanuit een cognitief voornemen, minder automatische piloot, maar vanuit een meer doorleefd ervaren. Het betekent meer stilstaan, meer voelen, meer opmerken en de vraag laten sudderen: wat vraagt het moment? En dan maar kijken wat zich aandient. Wat dan komt vervolgens accepteren gaat me niet makkelijk af. Het betekent oké zijn met één korte activiteit op een dag, met niet meedoen met het volle leven dat anderen leiden (en ik voorheen ook), met vele uren van niets, uren die als een mirage aan me voorbijtrekken niet in staat echt te participeren.
Deze mirage probeer ik te doorbreken, door toepassen van mijn mindfulness lessen. Mijn beperkingen zijn een oproep om meer in het nu te zijn, de beste manier om je leven te verlengen is immers door niet constant in je hoofd afwezig te zijn en dankbaar te zijn voor wat er wel is, wat wel kan, hoe ik nog wel invulling kan geven aan mijn waarden.