2018
Het is bizar hoe we omgaan met de tijd
We brengen de dag door
Van deadline naar deadline
Zo laat staan we op, zo laat ontbijten we,
Zo laat brengen we de kinderen weg, zo laat gaan we werken…
En altijd
Altijd het gevoel er te weinig van te hebben
Van die tijd
Constant een gevoel van haast, van opgejaagdheid
Hebben we wel voldoende gedaan in de tijd?
Zijn we wel op tijd?
We hebben onszelf slaaf gemaakt
Van de kloktijd
Van een tijd die niet bestaat op zichzelf
Tijd is immers relatief, afhankelijk van de beschouwer.
Waarom ervaren we dit dan zo anders?
We zitten vast
Vast in een patroon van extern moeten
Gedicteerd door de klok
Accepterend dat dit nu zo eenmaal is
Staan er niet bij stil
Dat het ook anders kan
En vroeger ook gegaan is
Elke moment hebben we echter een keuze
Om ons niet te leiden door kloktijd
Om stil te staan
Te voelen wat we nodig hebben
En daar tijd voor te nemen
Geen kloktijd
Maar gevoelstijd
Wellicht is dan iets niet af voor de deadline
Of zijn we soms niet op tijd
Maar gaat het leven daar over?
Heb je een geslaagd leven gehad
Als je altijd op tijd was en deadlines gehaald hebt?
Nee
Het leven zit in het ervaren van kleine momenten
Van het voelen en volgen van je behoeftes
En rekening te houden met die van anderen
Dat brengt je geluk
En door je dichterbij je behoeftes te brengen
Zal je uiteindelijk ook productiever zijn
Hoe je dat dan ook omschrijft
Gooi daarom de keten af van de kloktijd
En dans
Dans in het moment van de gevoelstijd