Oktober 2018
Het is allemaal wonderbaarlijk. De Franziskaner geïmporteerd voor mij, haal ik uit een kast die deze voor mij koelt. Drink die op in ons huis dat met een druk op de knop warm wordt en sla de bladzijdes om van een boek dat ik via een klik thuis krijg bezorgd. Ik woon in een veilige, schone stad, met voldoende werk en waar al 73 jaar geen oorlog woedt.
Ik hoef slechts vier dagen te werken en kan gaan wandelen in een bos met duizenden bomen van over de hele wereld, uiteraard netjes onderhouden. Ik hoef niet bang te zijn om mijn mening te uiten en kan dat ook nog eens doen aan de hele wereld via iets ongelooflijks als een netwerk van met elkaar verbonden opgevoerde rekenmachines. Ik hoef geen shit van mijn baas of de overheid te incasseren, want ik leef in een rechtsstaat. Als ik ziek ben krijg ik doorbetaald en ontvang vrijwel kosteloos medische zorg. Mijn genoten onderwijs was goedkoop en kwalitatief goed. Geen mijn ooit van binnen gezien, geen schoffel of geweer ooit vast hoeven te houden.
Zo lang vrede achter elkaar, zo lang democratie achter elkaar, zo lang dalende criminaliteitscijfers achter elkaar, zo lang welvaartsstijging achter elkaar, zo veel verworven rechten en zekerheden; doe mij een andere periode in de geschiedenis wanneer dit in combinatie heeft plaatsgevonden? Die is er niet. Deze rijkdom is ongekend.
Een pleidooi daarom, een pleidooi om dankbaar te zijn voor wat er is. Wetende dat het we ongelooflijk veel geluk hebben om nu te mogen leven. En ja, er zijn problemen, grote problemen. Maar laten we ook niet vergeten te genieten en te vechten voor wat we nu hebben.