Januari 2020
‘s Nachts werd ik wakker met boosheid, nee sterker, woede.
Ik had die dag een gesprek gehoord van een collega
Die voor de zoveelste keer naar Tenerife ging
Geen enkele vorm van schaamte, niets, nada, noppes.
Op dit moment had ik er een passief agressieve opmerking over gemaakt
Iets van “dat zal je wel een lekker zwart karma opleveren”
En dacht dat het daarmee wel klaar was.
Mijn onderbewuste dacht daar duidelijk anders over.
Gelukkig merkte ik het die nacht op
Het gevoel en de enorme boosheid gericht tegen die ene persoon
En al die bijkomende gedachten als “interessant het hem dan niets dat ie de wereld kapot maakt?”
En nam wat afstand
Wat gebeurde er eigenlijk in mijn geest?
Waarom dat harde oordeel?
Waarom zo hypocriet (ik vlieg dit jaar zelf naar familie in Ecuador)?
Waarom zo heftig het gevoel?
Ik realiseerde me dat het een projectie was
Van mijn eigen frustratie over het gebrek aan urgentie
Realiseerde me dat het niets met deze persoon te maken had
Maar alles met mijzelf en hoe ik kijk naar anderen en het systeem
Het enige wat ik had bereikt met die opmerking
Was verwijdering
Terwijl
Ik verbinding belangrijk vind
Ik realiseer me dat hoewel woede energie en actie bereidheid brengt
Het ook opdeelt, oordeelt en afstand creëert
Vanuit woede ga je niet meer helder zien
Maar maak je onnodig verbindingen kapot