2022
In den beginne, toen ik net ziek was, kreeg ik een hele berg kaartjes, berichtjes en bloemen. Ik voelde me gedragen door de aandacht en liefde van al die mensen om mij heen. De tijd verstreek, en hoewel mijn ziekte niet week, verslapte de aandacht. De stroom aan kaartjes droogde op. Uit het oog, uit het hart? Of wellicht nog wel in het hart, maar sluimerend en verdrongen door de eigen shit. Of misschien was het voor sommigen gewoon te confronterend. Want de regel is dat je ziek wordt en weer opknapt. Het is zoveel moeilijker om te gaan met langdurige, chronische ziekte.
In het begin had ik al de kaartjes opgehangen als een reminder dat zoveel mensen aan me dachten. Na verloop van tijd, zonder veel nieuwe, werd het echter een tegenovergestelde reminder. Dat was lastig te accepteren en verdriet en boosheid dienden zich aan.
Niet zozeer omdat ik minder aandacht kreeg, maar wel omdat ik geconfronteerd werd met de chronische aard van mijn ziekte. De onzekerheid die toch al aanwezig was, groeide.
Het was mijn mindfulnesstraining die me hielp om dit niet groter te maken dan het was. Om vanaf een afstand te kunnen beschouwen en me in te leven hoe het voor de ander is, met nog duizend dingen om zich zorgen over te maken. Me te realiseren dat het niet persoonlijk is, want dat is het eigenlijk zelden.
Tegelijkertijd is er een select groepje waar het contact juist intensiever mee is geworden. Die er al die tijd waren en er nog steeds voor me zijn, die me zowel praktisch, fysiek als mentaal steunen en me in al mijn kwetsbaarheid en afhankelijkheid droegen en dragen. Bij wie ik durf te laten zien wanneer ik hun hulp nodig heb en die dan vervolgens hemel en aarde bewegen om er voor me te zijn. Ziek zijn kan verbindingen sterker maken.
Hoewel ik hier enorm dankbaar voor ben, is dit niet altijd makkelijk. Afhankelijkheid botst met mijn behoefte om juist voor mezelf te kunnen zorgen. Het steeds moeten erkennen dat ik de ander nodig heb, raakt aan mijn ego dat zegt dat ik het alleen moet kunnen op mijn 42ste. Het is daarmee ook een training in steeds weer loslaten. Loslaten van ingesleten individuele- en maatschappelijke normen. Van het accepteren van je eigen onmacht en de onvoorspelbaarheid van het leven.
Vriendschap in tijden van ziekte is daarom anders dan gewone vriendschap. Het is intenser, mooier, maar ook pijnlijker en confronterender. Een ervaring die mij en mijn relaties verder vormt en waarachtiger maakt.
Nu is waarachtigheid niet altijd prettig. Het schuurt, trekt en steekt. Tegelijkertijd verleent het troost, verbinding en verdieping. Het mooie is dat je erop kunt vertrouwen dat de vrienden die je overhoudt na een ziekte ook je echte vrienden zijn. Hoewel ik liever geen sarcoïdose had gehad, maakt dat aspect ziek zijn de moeite waar