April 2018
FOMO, the fear of missing out, lijkt grootse vormen te
hebben aangenomen. Dat lees ik zo links en rechts. Hoor het ook wel eens
mensen vertellen. Levert stress op.
Probeer mezelf al een tijdje te bekwamen in JOMO, the joy of
missing out. Kan op zo’n zaterdag uit het raam kijken, het is 12uur
geweest en heb nog niets productiefs gedaan. De eerste mooie lentedag en
hoor geschreeuw van gespeel en zie een stak blauwe lucht. Lig zelf te
chillen op de bank. Lees af en toe een stukje van Buwalda, sluit me
ogen, sip aan mijn thee. Probeer te voelen, contact te maken met mijn
lichaam en stiekem voel ik de blijdschap van niets te hoeven, van JOMO.
Heb dat ook met andere dingen. Als ik mensen verwoed in de weer zie
met hun SMART-phone denk ik met plezier aan mijn DOMME-phone. Blij word
ik van die oude racefiets met schakels op de stang, vooral als ik
voorbij word getrapt door zo’n carbon whatever ding. Mooi vind ik het om
niet op de hoogte zijn wat bijvoorbeeld Trump nu weer heeft gezegd.
Versimpelen, minder, focus op het belangrijke, als ik niet weet wat
te doen, ff niets doen en voelen, zijn dingen die mij dichter bij JOMO
hebben gebracht en me gelukkiger hebben gemaakt. Een weekendje met
vrienden fietsen gaat niet over de hoeveelheid km, het bereiken van
bestemming x of state of the art materiaal. Wel over goeie gesprekken,
tijd voor elkaar hebben en het delen van het genot van buiten bewegen.
Kan prima met een vijfdehands fiets.
En ja, I’m missing out. Ga niet zo snel als met een superbike, ben
niet op de hoogte van het nieuws of de laatste updates op Facebook en
loop hopeloos achter op de mode. Heb wel tijd voor dingen die ertoe
doen. En daar, daar, word ik nu blij van.