Januari 2022
Ik heb er één. Zo’n chronische ziekte. Bij mij heet ie sarcoïdose. Hij valt onder de categorie immuunziekte. Zelf had ik er nog nooit van gehoord. Maar dat doet weinig af aan het risico het te krijgen. Nu moet je weten dat ik al een jaar of tien dagelijks aan mindfulness doe. Ik trainde groepen, leidde trainers op. Ik leefde ook heel gezond: at groenten bij de vleet, pakte dat dagelijkse portie beweging, childe me een lieve lust in mijn hangmat en genoot van mijn acht uur slaap. Het bleek garantie tot aan de deur.
Ken je dat? Twijfel over of het normaal is wat je hebt? Het voelt soms als een levensquiz:
“Geachte dames en heren: vanavond hebben wij te gast (tromgeroffel): een hoester. De vraag is natuurlijk, waar hoort dit hoestje bij?
- een gewone verkoudheid
- een wat serieuzer griepje
- corona
- of…., nog iets ergers.”
Nu zou je als “hoester” graag een adequate hulplijn willen raadplegen. Alleen bleken die tijdens de pandemie allemaal bezet.
Zo begon min of meer, zij het met een iets minder dramatisch showbusiness randje, mijn ziek zijn. Het ging van: het zal wel gewoon een verkoudheid zijn. Naar: het duurt wel lang, maar het zal wel gewoon mijn astma zijn. Naar uhm, medicijnen doen geen ene zier. Tot aaaaaahhhh, what the hell is wrong with me? Ik wil een specialist zien! NU.
Een belangrijke eigenschap van mindfulness is te weten wanneer je dingen moet accepteren en wanneer je actie moet ondernemen. Accepteren gaat hier over innerlijk accepteren: het opmerken, toelaten en oké zijn met fysieke gewaarwordingen, gedachten en gevoelens. Actie onderneem je op dingen die goed zijn om te veranderen en die je kunt veranderen.
Nu zit hier in de praktijk nog wel wat grijs gebied. Hoe lang moet je bij bijvoorbeeld een hoest enkel opmerken en er verder niets mee doen? En wanneer ga je herrie schoppen om toch tussen de beperkte plaatsen bij een longarts te komen? Kan je het eigenlijk goed doen? Of is dat de verkeerde vraag?
Terugkijkend denk ik niet dat ik veel anders had kunnen doen, maar toch komt soms die kleine knagende onzekerheid, wat als ik… was ik dan niet zo ziek geweest? Het is een twijfel over wat eigenlijk normaal is. Wanneer is wat voor jou normaal voelt, omdat je het al zo lang hebt of omdat het de “tijd van het jaar is”, eigenlijk abnormaal in de zin van ziek? Zeker in tijden van corona, waar toch al weinig ‘normaal’ is voel ik me soms als een beginnende zwemmer losgelaten in de woeste oceaan. Geen strandwacht, wel donkere metershoge golven en ik, die zich afvraagt hoe ik in godsnaam in deze ellende ben beland. Totdat daar, bij een ademhaling, zomaar als vanzelf, zwembandjes om mijn armen komen die mij moeiteloos dragen en ik opeens zie dat er tussen de wilde golven spiegelgladde plekken zijn. Deze ondersteuning en kalmerende werking zijn de vruchten die ik pluk van jarenlange mindfulnessbeoefening.